Bandleden

Gertjan Roos – leadzang

Sinds 2005 is Gertjan de zanger van ‘Niet dringen…’ Muziek speelde een centrale rol in zijn jeugd en dat vertaalde zich naar het winnen van alle quizzen en radiospelletjes op de lokale radio zodra het over muziek ging. Daarnaast werd elk optreden waar mogelijk bezocht. Toch duurde het tot en met zijn 20e voordat muziek een prominentere rol kreeg. Hij werd diskjockey in de studentensociëteit en presenteerde elke week een muziekprogramma op radio Mercurius in Leeuwarden.

Pas nadat hij auditie had gedaan bij theatervereniging TLBG uit Hilversum beklom Gertjan ook echt het podium en dat beviel goed. In eerste instantie was een kleine rol zijn deel maar elk jaar groeide zijn rol. Bijna 8 jaar lang deed hij dat met veel plezier totdat hij besloot om het theater te verlaten en op zoek te gaan naar een band. Audities in Amsterdam, Utrecht, Lopik en Muiden werden bezocht, maar een echte klik vond hij pas bij de vriendenclub “Niet dringen…’ uit Weesp.

Nicole Pierlot – leadzang

Muziek is er bij Nicole met de paplepel ingegoten. Opgegroeid in een muzikale familie kon het niet anders dan dat zij zich ook vol passie op zang en dans zou storten. Als klein meisje was ze al aan het optreden, eerst voor de ouders en familie toen moesten alle buren en vrienden er aan geloven. Vanaf haar zestiende ging ze een stap verder door bij de TLBG te gaan zingen en dansen. Na jarenlang te hebben opgetreden bij TLBG (waar ze ook Gert Jan van kent) nam ze een time-out om zich op andere dingen te richten. Maar na 3 jaar niet te hebben opgetreden begon het toch weer te kriebelen. En toen ze hoorde dat er een plek vrij was bij Niet Dringen…en sinds september 2010 vormt ze samen met Gertjan het front van de band.

Jeroen van Amerongen – drums

De drummer van ‘Niet Dringen..’ is Jeroen van Amerongen. In z’n jonge jaren zat hij al op alle potten en pannen te slaan die hij maar in handen kon krijgen, iets waar z’n moeder erg blij mee was… Dat kon natuurlijk niet langer zo doorgaan; Jeroen moest maar op trommelles bij de plaatselijke muziekvereniging. Dit beviel goed en Jeroen bleef dan ook tot z’n zestiende lid van de muziekvereniging. Tja, dan ben je op een gegeven moment zestien en dan is het natuurlijk ineens niet zo stoer meer om in een fanfare over straat te lopen. De stokken werden in de kast opgeborgen en kwamen er voorlopig niet meer uit. Toch begon het zo rond z’n negentiende weer te kriebelen, vooral wanneer hij bij verschillende live-bands de drummer een solo weg zag geven. Dat leek Jeroen ook wel wat!

Samen met een vriend, Jeroen Pover, kocht hij zijn eerste drumstel, en ook samen namen ze drumles in Ankeveen. Ongeveer een half jaar na z’n eerste drumles kwam Jeroen in contact met Wilco (de voormalige toetsenist) en John Ottenhoff (voormalig bassist), en werd de basis gelegd voor een band. Hieruit is ‘Niet Dringen…’ ontstaan. Sommige dingen veranderen nooit; Jeroen zit ook naast repetities en optredens nog steeds overal op te tikken, ditmaal tot ergernis van zijn vriendin. Verder speelt hij een of twee keer per week met veel plezier in ‘Niet Dringen bij de Uitgang’.

Cees Schep – saxofoon, toetsen, percussie

Toen Cees nog een klein Ceesie was, van een jaar of 8, wilde hij heel graag gitaar spelen. Maar dan moest hij eerst noten leren lezen van zijn moeder. Dus begon de muzikale carrière met 3 jaar blokfluit spelen. Op 11 jarige leeftijd mocht er een instrument gekozen worden. Inmiddels was de interesse veranderd en wilde Cees liever een saxofoon i.p.v. een gitaar.

Cees werd lid van de Adelaar, de plaatselijke harmonie en kreeg daar les en speelde in het orkest. In de tweede van de middelbare school, in 1996, werd er een band opgericht met wat klasgenoten. Er werd wat blues en pop gespeeld, wel allemaal instrumentaal omdat niemand wilde zingen. Wekelijks werd er gerepeteerd en na een aantal maanden was het eerste optreden een feit. Tijdens een klasseavond werden een paar nummers gespeeld voor 30 man publiek. Helaas bleef het bij dit ene optreden en de band werd opgedoekt.

In 2000 stopte Cees met saxofoon spelen door tijdgebrek. In februari 2002 zag Cees Niet Dringen… spelen bij voetbalvereniging the Victory. In een dronken bui zei Cees tegen John (toenmalige bassist) dat hij ook wel in een band wilde spelen en wel even mee zou doen. Al snel werd er een saxofoon aangeschaft en sindsdien heeft Niet Dringen er een nieuw bandlid bij!

Sander Dullaart – basgitaar

Sander speelt sinds eind 2008 bij Niet Dringen. Geinspireerd door de jaren 80, Mark King, David Sanborn en Earth Wind & Fire en dat weer aangewakkerd door een studententijd in Rotterdam (bakermat van de Hermes House Band) besloot hij in 2004 zijn eerste bas aan te schaffen en wekelijks les te nemen. Het virus spreidde snel en binnen no-time was muziek de nieuwe liefde in Sanders leven. Toen in 2005 een band werd opgericht binnen zijn toenmalige werkgever Endemol zag hij zijn kans schoon en meldde zich aan. De band speelde op alle partijen, feesten en wrap-up parties van Endemol en daardoor werden er muzikaal snel meters gemaakt. Hoewel de overige bandleden eerst nog wat meewarig naar de sober spelende bassist keken, veranderde dat na een paar maanden toen de bas meer en meer ging lopen en funken. Wat ze niet wisten is dat Sander ongeveer elke avond thuis aan het oefenen was.

Helaas viel dit gezelschap na twee jaar uit elkaar en moest Sander op zoek naar een nieuwe band. Na met veel verschillende bands te hebben meegespeeld vond hij zijn draai bij Niet Dringen, een sympathieke en veelzijdige coverband met regelmatige optredens. Inmiddels funken en grooven de baslijnen weer zoals het hoort, van Stevie Wonders ‘I Wish’ tot de pompende structuren van De Dijk.

Raymond van Beek – gitaar

Het jongste lid van ‘Niet Dringen’ is Raymond uit Weesp. Onofficieel ‘gescout’ door drummer Jeroen en officieel bij de band sinds augustus 2009. Raymond heeft het immense repertoire van de band binnen 3 weken in zijn hoofd weten te stampen, met als vuurdoop de optredens die al binnen een maand gepland stonden.

Raymond heeft sinds zijn 16e al allerlei bandjes (cover en eigen werk) zien komen en gaan. Eigenlijk is er de afgelopen 10 jaar geen moment geweest waarin hij niet in een bandje zat. De muziekstijlen variërend van pop tot hard-rock. Het mag dus allemaal best wel beuken en scheuren van Raymond en dat is ook te zien aan de grote versterker die de oefenruimte sinds enkele weken wat ‘knusser’ heeft gemaakt. Het betere solo- en scheurwerk is onze Ray wel toevertrouwd..!



Shoutbox


Loading

WP Shoutbox
Naam
Website
Message